Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΕΝΟΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟΥ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΟΣ

           Γράφει ο Γιώργος Φεβρωνίδης, Δικηγόρος

Εληξε λοιπόν η «αγωνία» του ελληνικού λαού. Η νέα «μεταβατική» κυβέρνηση ορκίστηκε την Παρασκευή 11-11-2011 νωρίς το απόγευμα υπό το νεότευκτο πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο, ο οποίος βρέθηκε στο «τιμόνι» της χώρας σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο, όπου διακυβεύεται η ίδια η υπόσταση της Ελλάδας, όπως τουλάχιστον την ξέραμε μέχρι σήμερα.

Μέσα σε διάστημα δύο εβδομάδων σχεδόν, συνέβησαν γεγονότα, τα οποία ελάχιστα μας κάνουν υπερήφανους ως ευνομούμενη Πολιτεία, κατέστησαν σαφέστατο δε ότι η παραβίαση του Συντάγματος της χώρας άγγιξε τα όρια της κακομεταχείρισης και του βάναυσου εξευτελισμού!

Αφήνοντας κατά μέρος τις επιεικώς  κωμικοτραγικές σκηνές, που διαδραματίστηκαν με το ανύπαρκτο δημοψήφισμα και την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής σε αποχωρούσα κυβέρνηση όπως και την  κατάφορη παραβίαση της Εθνικής μας Κυριαρχίας από τους δανειστές μας με τις διάφορες απειλές περί εξόδου μας από το ευρώ, παρουσιάζουμε εδώ το συνταγματικώς ορθόν ή όχι του σχηματισμού της νέας κυβέρνησης.

 Σε προηγούμενο άρθρο μου περιγράφω τις δυνατότητες σχηματισμού Κυβέρνησης κατά το Σύνταγμα. Ας εξετάσουμε εδώ σε ποια ακριβώς από τις περιπτώσεις αυτές ανταποκρίνεται ο σχηματισμός της παρούσας Κυβέρνησης, η οποία δεν προήλθε από εκλογική διαδικασία.

Οπωσδήποτε δεν υπήρξε κανένα ζήτημα απόσυρσης της εμπιστοσύνης του Κοινοβουλίου στην απελθούσα κυβέρνηση. Αντιθέτως μάλιστα προηγήθηκε, λίγες ημέρες νωρίτερα, η στρεβλή διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης σε κυβέρνηση προκειμένου η τελευταία……να αποχωρήσει(!!), όπως και έγινε.

Επομένως πρέπει να υπήρξε παραίτηση του πρωθυπουργού ή παραίτηση ολόκληρης της κυβέρνησης.

Παραίτηση του πρωθυπουργού, ξεκάθαρη και πανηγυρική, ουδέποτε σημειώθηκε, παρά μόνο στο τελευταίο τουδιάγγελμα προς τον ελληνικό λαό, σε κάποια αποστροφή του λόγου του, ευχήθηκε καλή επιτυχία στο νέο πρωθυπουργό.

Αλλά ούτε και ξεκάθαρη και πανηγυρική παραίτηση της κυβέρνησης υπήρξε. Από το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ επίσης πληροφορηθήκαμε ότι κατά το τελευταίο υπουργικό συμβούλιο ζητήθηκε απότους υπουργούς να θέσουν στην διάθεση του πρωθυπουργού τις παραιτήσεις τους . Ποτέ δεν μάθαμε επίσημα εάν έγινε κάτι τέτοιο. Αντίθετα πληροφορηθήκαμε ότι τις τελευταίες  ημέρες τα στυλό των υπουργών,σε ορισμένα υπουργεία «είχαν πάρει φωτιά». Σωρεία τροπολογιών ψηφίστηκαν κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, υπογεγραμμένες από υπουργούς, οι οποίοι ….τελούσαν υπό παραίτηση!!! Επομένως ή οι τροπολογίες αυτές στο σύνολό τους είναι άκυρες ή η παραίτηση αυτή δεν έλαβε χώρα ποτέ!

Εάν αυτή η κυβέρνηση προήλθε από την παραίτηση του πρωθυπουργού, τότε σαφώς έπρεπε να ακολουθηθεί η διαδικασία που ορίζει το άρθρο 38 παρ.2 του Συντάγματος. Εάν προήλθε από την παραίτηση της Κυβέρνησης θα έπρεπε να ακολουθηθεί η διαδικασία διερευνητικών εντολών προς τα κόμματα του κοινοβουλίου. Όμως τίποτε από αυτά δεν έγινε. Αντίθετα, όπως έκπληκτοι ακούσαμε να δηλώνει βουλευτής κόμματος, ο οποίος μάλιστα συμμετέχει πλέον και ως μέλος της νεοσύστατης κυβέρνησης, θεωρήθηκε «δεδομένη» η νομιμοποίηση της παρούσας κυβέρνησης από την συμμετοχή και μόνο των δύο μεγάλων κομμάτων σε αυτήν, αφού εάν διεξάγονταν εκλογές σήμερα, θα απολάμβαναν της σχετικής πλειοψηφίας του εκλεκτορικού σώματος!! Δηλαδή θεωρώντας δεδομένες καταστάσεις, κινούμαστε στις παρυφές της Συνταγματικής νομιμότητας και περιφρονούμε στην κυριολεξία το δικαίωμα της λαΪκής ετυμηγορίας, θεωρώντας το αποτέλεσμα δεδομένο!!!

Παρακολουθήσαμε όμως καθ’ όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, τις αλλεπάλληλες συσκέψεις των αρχηγών των δύο μεγαλύτερων κομμάτων στη  Βουλή και ενός τρίτου, υπό την «αμήχανη» προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας, όπου, διαχειριζόμενοι στην ουσία τη λαϊκή εντολή, προσπαθούσαν να δημιουργήσουν μία κυβέρνηση «Εθνικής Σωτηρίας», όπως αυτάρεσκα την ονόμαζαν, στην κυριολεξία από το πουθενά!!

Υποστηρίζουν κάποιοι ότι το μόνο που έγινε ήταν να παρακαμφθεί η διαδικασία των διερευνητικών εντολών και να εφαρμοστεί απευθείας η διάταξη του άρθρου 37 παρ. 3 εδ. γ του Συντάγματος με την κλήση των πολιτικών αρχηγών από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας προς σχηματισμό κυβέρνησης , που να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής. Ακόμα και τότε όμως , όπως αναλύσαμε σε προηγούμενο άρθρο μου, ουδεμία δυνατότητα υφίσταται διορισμού εξωκοινοβουλευτικού πρωθυπουργού, όπως στην περίπτωση της παρούσας κυβέρνησης.

Και όχι μόνο αυτό. Εμφανίστηκε και μια παραφιλολογία σχετικά με τον σκοπό σχηματισμού αυτής της κυβέρνησης. Ειπώθηκεότι η κυβέρνηση αυτή μοναδικό σκοπό έχει την υπογραφή της δανειακής σύμβασης,που απορρέει από την συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου και αμέσως μετά τηνάμεση διενέργεια εκλογών, σε ημερομηνία μάλιστα, που επίσημα ανακοινώθηκε, στις19 Φεβρουαρίου 2012. Όμως που προβλέπεται κάτι τέτοιο στο Σύνταγμα; Στο άρθρο 37 παρ. 3 εδ. γ προβλέπεται ρητά ότι μόνον σε έναν από τους Προέδρους του Συμβουλίου Επικρατείας ή του Αρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου  μπορεί να ανατεθεί εντολή σχηματισμού κυβέρνησης προς διενέργεια εκλογών και όχι σε οποιονδήποτε κ. Παπαδήμο! Και μάλιστα αμέσως μετά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας οφείλει να διαλύσει άμεσα τη Βουλή και όχι να εμφανιστεί η κυβέρνηση αυτή προς λήψη ψήφου εμπιστοσύνης!!

 Αυτό που έγινε επομένως ισοδυναμεί με ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ. Το Σύνταγμα της χώρας (το Σύνταγμα του 1975 δηλαδή) δεν προβλέπει κανενός τέτοιου είδους κυβερνητική λύση. Δεν υπάρχει καμία συνταγματική διάταξη, που να μιλάει για «μεταβατικές» κυβερνήσεις ή για  κυβερνήσεις «εθνικής σωτηρίας». Προβλέπεται μόνο υπηρεσιακή κυβέρνηση με αποκλειστικό σκοπό την άμεση διενέργεια εκλογών.

Ο όποιος πρωθυπουργός οφείλει να προέρχεται ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ από τον χώρο των κομμάτων και μάλιστα οφείλει να είναι εκλεγμένος βουλευτής, ήτοι να απολαμβάνει το ελάχιστο δυνατό της λαϊκής επιδοκιμασίας, έτσι όπως εκφράζεται μέσω της εκλογικής διαδικασίας. Πουθενά δεν προβλέπεται η διαδικασία για τον ΠτΔ να λάβει εντολές από τους πολιτικούς αρχηγούς και να τις αναθέσει σε εξωκοινοβουλευτικό πρόσωπο. Όλα αυτά θα έπρεπε να είχαν προκαλέσει την αυτεπάγγελτη επέμβαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για σωρεία παραβάσεων του Συντάγματος. Σε ένα οποιοδήποτε ευνομούμενο κράτος θα είχε συμβεί κάτι τέτοιο, αλλά όχι εδώ βέβαια! Μόνο που με αυτό τον τρόπο ανοίγει ο δρόμος για τα μεγάλα δεινά που μας περιμένουν, τα οποία θα καλυφθούν με τον αποτελεσματικότερο σύγχρονο τρόπο: Με τη «σύννομη» ψήφισή τους από μία «νόμιμη» κυβέρνηση.